Als ik haar gezicht zie weet ik het al: ze gaat weg. Mijn steengoede, lieve collega, ze gaat weg. Ze hoeft het niet eens meer te zeggen, haar gezicht zegt genoeg.
Ze stopt als doktersassistente.
De werkdruk, de veranderende mentaliteit, de corona-chaos. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat ze het niet meer overziet, dat ze het niet meer wil, dat ze het niet meer kan.
Dit was een maand geleden. De afgelopen maand stond in het teken van afscheid nemen en afgelopen week was het dan zover: haar laatste werkdag.
De tekst gaat verder onder de afbeelding
Meer van zulke blogs lezen? Op 19 november 2021 is mijn tweede boek verschenen.
Bestellen kan hier! Ook als e-book te verkrijgen.
We gaan haar missen, wij als collega’s maar ook zeker de patiënten. Er werden zoveel bloemen en dozen chocola gebracht dat ik maar even mee ben gereden om alles bij haar thuis te krijgen. Zij gaat ons ook missen, toch is dit voor haar de beste keus.
Ik vind het heftig. Natuurlijk gebeurt het zo vaak dat mensen wisselen van baan, dat collega’s weggaan, maar dat is niet wat ik heftig vind. Ik vind het heftig dat het werk door de jaren heen blijkbaar zo is veranderd en zodanig zwaar is geworden dat iemand dat niet meer kan. En ze is niet de enige. Regelmatig krijg ik berichtjes van doktersassistentes door het hele land die worstelen met hetzelfde. Voor mij wegen de positieve dingen nog op tegen de negatieve ervaringen, de balans is er nog en ik hoop zo dat dat zo blijft.
(Altijd als ik iets online zet dat niet helemaal positief is of waarin ik zorgen deel krijg ik berichtjes met de vraag of alles wel goed met me gaat. Dat is lief en ja, het gaat goed met me! Ik ben inmiddels 5 jaar geleden mijn ervaringen als doktersassistente met jullie gaan delen en dat doe ik zo compleet mogelijk, met alle ups en downs, geen zorgen dus!)
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 