Het heeft even geduurd voor ik de moed had om dit te schrijven. Om mezelf bloot te geven.
Ik heb gehuild. Geen stille tranen, niet in m’n eentje in de auto, maar gehuild op de werkvloer, 3 dagen geleden.
Code zwart? Daar zijn we nog ‘ver vandaan’, aldus minister de Jonge. Ik las dat afgelopen dinsdag, net voor ik naar de HAP toe ging. Ik vond het een bijzondere uitspraak omdat we het laatste weekend al zwaar aan de bak moesten om patiënten überhaupt een ziekenhuis in te krijgen.
Drie dagen geleden was het niet beter, verre van dat.
Was de minister er toen ik een jongeman van 23 bijna stikkend aan de lijn had en er geen ambulance te vinden was? Toen dus de huisarts maar ging en daar iemand aantrof met een zuurstofgehalte in zijn bloed van 78%? En dat het toen nog ruim een uur duurde voor hij in een ziekenhuis terecht kon?
Was hij er toen ik dat jongetje van 6 dat zo hard gevallen was en nu een scheefstaand been had wilde doorsturen en er een wachttijd van 6 uur was? En dat de chirurg vroeg of we verdere breuken tot morgen konden laten wachten? Een scheefstand been hè mensen, een kind van 6!!
Was hij er toen de SEH zo vol lag (omdat er niemand opgenomen kon worden) dat wij urenlang met een stikbenauwde mevrouw van 63 op de HAP hebben gezeten? Wij hebben niet de bewakingsapparatuur die het ziekenhuis heeft, dus afwisselend zat daar een arts en triagist bij. Personeel dat we eigenlijk niet hebben…
Was hij er toen de wachttijd aan de telefoon zo opliep door de te grote zorgvraag en te weinig triagisten dat iemand na 3 kwartier wachten een beroerte bleek te hebben?
Nee, hij was er niet. Dat kan natuurlijk ook niet.
Maar situaties als deze, betekenen die niet gewoon dat we heel, heel dichtbij een code zwart scenario zitten?
Aan het eind van mijn dienst brak ik. En niet alleen ik, de huisarts met wie ik samen veel van de covid patiënten heb gezien kon ook niet meer. Hij had iets beschaafdere tranen, ik snikte erbij.
Ik schrijf dit niet om medelijden te krijgen of om te horen dat ik het goed doe of juist niet goed doe.
Ik wil eigenlijk alleen maar dat dit voorbij is. Een onmogelijke wens op dit moment.
Alsjeblieft mensen, blijf gezond en kijk heel alsjeblieft of je dingen anders kan doen om meer druk op de zorg te voorkomen.
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
- Dag van de doktersassistente
- Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
- Uit de praktijk – uitstrijkjes
- Rouw – blog – doktersassistente Eveline
- Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
Meer van zulke blogs lezen? Op 19 november 2021 is mijn tweede boek verschenen.
Bestellen kan hier! Ook als e-book te verkrijgen.
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 
Ik denk dat heel Nederland, en waarschijnlijk zelfs heel de wereld, het met je eens is: we willen dolgraag dat dit voorbij is. Sterkte in de frontlinie, en een dikke knuffel van mij.
Bij dit verhaal, dat werkelijkheid is, kun je niet anders dan huilen en bidden tot God om genade.