‘Ik heb een QR-code, laat me daar naar binnen’, hoor ik schreeuwen. Onze balieassistente geeft antwoord op een iets lager volume: ‘Meneer, wij scannen geen QR-codes, u heeft klachten die passend zijn bij corona, daarom moet u naar de wachtkamer aan deze kant en zal een arts in beschermende kleding u zien’.
Meneer raast verder. De overheid, de ziekenhuizen, iedereen is onderwerp van zijn boosheid. De kortademigheid waarmee hij zich bij mijn collega aan de telefoon presenteerde is nu niet merkbaar.
Meneer weigert de wachtkamer in te gaan die hem aangewezen wordt en blokkeert de andere wachtkamer. De beveiliging wordt opgepiept en 5 minuten later staat meneer buiten.
Het is een uitzondering. Gelukkig. Maar de onvrede is wel vaak merkbaar. Onvrede, onbegrip.
Waar de ene persoon vindt dat we te makkelijk zijn en meer regels zouden moeten hebben (nog meer?!) vindt de ander dat we te moeilijk zijn.
En ik weet niet meer wat ik moet vinden. Waar ik eerst onrustig werd van het Coronavirus zelf word ik nu veel onrustiger van het hele beleid eromheen.
Eigenlijk wil ik hier niet mee bezig zijn. Ik wil doktersassistente / triagist zijn.
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
- Dag van de doktersassistente
- Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
- Uit de praktijk – uitstrijkjes
- Rouw – blog – doktersassistente Eveline
- Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
Meer van zulke blogs lezen? Op 19 november 2021 is mijn tweede boek verschenen.
Bestellen kan hier! Ook als e-book te verkrijgen.
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 