Denk na – blog – doktersassistente Eveline

Het is zaterdagmiddag. Met een flinke portie tegenzin stap ik in mijn auto op weg naar de Huisartsenpost. Tegenzin is misschien niet helemaal het goede woord, ik zoek een woord dat de lading dekt. Een woord dat zegt dat we de grote hoeveelheid telefoontjes niet aankunnen, dat de wachttijden te lang zijn, de mensen te ongeduldig, dat geen spoed voor veel mensen wel spoed is en dat ze dat dan afreageren op, jawel, de triagist.

Misschien zegt het woord ‘tegenzin’ niet al deze dingen, maar het is wel de uitkomst hiervan.

Afgelopen week schreef ik al over de drukte op de dagpraktijk en ergens is die drukte nog te verklaren, of in ieder geval gedeeltelijk te verklaren, door al het werk rondom de coronavaccinaties. Daar hebben we op de post niet mee te maken, maar toch is het de laatste weken zó verschrikkelijk druk. Druk als voor Corona en dan een tandje erger.

Ook hier lijkt het alsof Corona er niet meer is. Maar ook alsof mensen niet meer gewend zijn om iets te doen, om buiten te zijn. Muggenbulten, schaafwonden, hoofdpijn (na een avond goed drinken) zijn ineens reden om de huisartsenpost te bellen. De spoeddienst.

Ik vind het altijd een beetje eng om zulke dingen te schrijven omdat ik weet dat er mensen zijn die niet durven bellen of te bescheiden zijn en in de wachtrij gaan staan terwijl ze echt een spoedvraag hebben.

Maar toch doe ik het nu. De overload aan telefoontjes om ‘niets’ is te groot.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Terug naar mijn dienst, die me helaas alles brengt wat ik verwachtte maar niet hoopte. Ik ben zelfs blij als er iets ‘echts’ aan de hand blijkt te zijn al voel ik me tegelijkertijd rot omdat die mensen ook in die ellenlange wachtrij stonden. Drie kwartier wachten is geen uitzondering op dit moment, een ramp! De spoedlijn gaat trouwens ook, de hele avond niets met echte spoed, alleen met mensen die klaar zijn met de wachtrij. Tja, dat ben ik ook.

De tijd gaat snel, het is 22.00 uur, nog een uur, en mijn dienst zit erop. De wachtrij is inmiddels een halfuur. Dat zou als een verbetering moeten voelen, maar op dit tijdstip voelt dat niet zo, het zou veel korter moeten zijn.

Ik neem jullie mee in mijn laatste uur aan de telefoon voor deze dag:

• Een moeder voor haar 5-jarige zoon met koorts. De koorts (38,1) is net begonnen, de rest van de dag was er niets aan de hand. Hoe het verder met hem gaat? Hij is aan het spelen en rondjes aan het rennen, ze zijn op een familiefeestje hier 2 uur vandaan. Maar zo gaan ze de nacht niet in, met een kind met koorts. Dus als het feestje over een uur is afgelopen willen ze naar ons toe komen. Ze verwachten er dan rond 1 uur / half 2 vannacht te zijn. Zoals bij ieder telefoontje vraag ik alles uit volgens de structuur die op iedere HAP gebruikt wordt: er blijkt verder niets aan de hand te zijn met dit jongetje. Ik geef moeder uitleg over de functie van koorts, geef haar adviezen en vertel haar de alarmsignalen. Mevrouw is woest, schreeuwt me een aantal dingen toe die stukken slechter klinken dan de titel van mijn blogbundel en hangt op.
  Gespreksduur: 6 minuten, 12 seconden.

• Een 27-jarige vrouw, blanco voorgeschiedenis, belt dat ze net wakker is geworden en meerdere muggenbulten heeft. Ze wil er iets voor hebben, want de jeuk is vervelend. En o ja, of de apotheek het kan bezorgen, want ze kan niet in haar pyjama naar buiten. Ik heb bijna de neiging om te roepen: “koop afterbite!”en daarna de verbinding te verbreken, maar ook met deze mevrouw moet ik het hele gesprek door, dat ben ik verplicht Verder is er niets aan de hand en dus kan ik haar niets laten bezorgen. Natuurlijk kan ik wel adviezen geven, maar dat hoeft van mevrouw niet.
  Gespreksduur: 4 minuten, 3 seconden

• Een 73-jarige man, na 28 minuten in de wachtrij, met pijn in zijn maag, “alsof de hele wereld op m’n maag drukt”. Ja, hij is ook wel kortademig, voelt klam aan, heeft de neiging tot flauwvallen. En zo vervelend, de pijn trekt door naar zijn schouder en arm. Of ik een tabletje tegen de maagpijn voor hem heb. Nee meneer, maar wel een ambulance.
  Ik bel de ambulance en houd daarna meneer aan de lijn, hij is helaas alleen thuis.
  Gespreksduur: 27 minuten, 39 seconden

• Een 52-jarige meneer die er net achter komt dat hij zijn medicijnen niet heeft besteld, het gaat om vitamine D tabletten. Ik adviseer hem die morgen zelf even te kopen. Meneer vindt dit slechte service. Ik houd mijn eigen mening maar voor me.
  Gespreksduur: 2 minuten, 5 seconden

• Een vader belt voor zijn 8-jarige dochter die vanmiddag met voetbal is gestruikeld. Ze had direct een pijnlijke enkel, heeft nog wel de voetbaltraining af kunnen maken. Vader heeft zich daarna gemeld bij een HAP in de buurt van de voetbaltraining. Ze wilden hem daar advies geven omdat de voet te belasten is, maar, zo vertelt hij vol trots, hij heeft net zo lang staan schreeuwen en zeuren tot zijn dochter gezien werd door een dokter. Die heeft de enkel en voet beoordeeld en vond geen aanwijzingen voor een breuk. Met adviezen en een drukverband zijn ze naar huis gegaan.
  Nu ligt zijn dochter te slapen, maar belt meneer dat hij toch even bij ons langs wil komen om een foto te laten maken. Zijn dochter kan een aardig potje voetballen en hij laat niet gebeuren dat zo’n stelletje dokters dat gaat verpesten.
  Na een gesprek van ruim 13 minuten geef ik aan bij de regiearts dat ik er niet uit kom met deze meneer. Ik vraag haar of ze het over wil nemen en dat doet ze. Maar ook zij komt er niet uit, en uiteindelijk verbreekt vader de verbinding met de mededeling dat hij 112 gaat bellen. Ik geef dit door aan de meldkamer. De centralist van de meldkamer belt me al na 5 minuten terug: vader belde hen inderdaad, maar natuurlijk ging er geen ambulance heen. Ze bedankt me voor het doorgeven.
  Totale duur: 23 minuten

En dan zit mijn dienst er weer op. De tegenzin die ik voelde toen ik onderweg was naar het werk is wel wat afgenomen.

Er zijn mensen voor wie ik vandaag het verschil heb kunnen maken, dat is waar we hier voor zitten! Het zou zo fijn zijn als zulke dingen het grootste gedeelte van ons werk zou zijn, dat je werkt in de spoeddienst zoals dat bedoeld is.

Lees je dit nu en twijfel je of iets spoed is? Je zou je kunnen inlezen op www.thuisarts.nl. Nee, ik heb geen aandelen (was dat maar zo, haha), maar dit is echt dé site waar je betrouwbare medische informatie kunt vinden. Is het geen spoed? Wacht dan tot je eigen huisarts er weer is!
Is het wel spoed of twijfel je hierover? Dan ben je de HAP en overlegt je twijfel.

Ik weet dat er nu mensen gaan zijn die zeggen dat ik met zo’n bericht mensen bang maak om te bellen of dat ik zo’n gefrustreerde telefoonmiep ben die geen zin heeft in haar werk. Degenen die mij langer volgen en mij ‘kennen’ weten dat dat niet zo is, die weten dat ik houd van mijn werk en áltijd de best mogelijke zorg wil leveren.

Wat ik wél vraag met dit bericht is dit: Denk na voor je belt. Denk na of het echt spoed is. Denk na of je misschien zelf iets kan doen.

En bedenk dat er mensen achter de telefoon zitten, geen robots.

Ik lees graag je reactie op deze blog!

Groet en liefs, Eveline

• Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
• Uit de praktijk – uitstrijkjes
• Rouw – blog – doktersassistente Eveline
• Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
• Hij wordt niet wakker… – blog – doktersassistente Eveline

• Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
• Uit de praktijk – uitstrijkjes
• Rouw – blog – doktersassistente Eveline
• Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
• Hij wordt niet wakker… – blog – doktersassistente Eveline