Mensen zullen me vast vreemd aangekeken hebben, ik weet het niet eens meer. Ik stond stil voor het gebouw dat de rest van mijn leven zou gaan bepalen. Hoe ik ook tegen mezelf zei dat dat wel érg dramatisch klonk, ik kon het gewoon niet anders voelen. Daar in dat gebouw zou blijken of alles wat ik mezelf steeds voorhield ook waar zou blijken te zijn.
Hoe lang ik er gestaan heb? Ik was veel te vroeg van huis vertrokken, want stel dat me onderweg iets zou gebeuren waardoor ik te laat zou komen. Wellicht had ik dan geen stageadres meer – en die lagen toch al niet voor het oprapen. Uiteindelijk ging ik 5 minuten voor de afgesproken tijd naar binnen, dus ik denk dat ik er zeker een minuut of 10 heb gestaan. Kijkend naar een onopvallend gebouw vol met huisartsen, assistentes en POH’s. Toen nog allemaal onbekenden voor mij.
Onzekerheid is mijn allergrootste valkuil, mijn hele leven al. Ondanks verschillende trainingen lukt het me maar niet daar vanaf te komen.
Die onzekerheid zorgde ervoor dat ik met lood in mijn schoenen, transpirerende handen en een flink versnelde hartslag naar binnen stapte. Het “ik-ga-dit-toch-nooit-kunnen” zong als een liedje wat niet weg wil gaan in mijn hoofd en overstemde mijn logisch verstand.
De assistente die aan de balie zit keek me vriendelijk aan. Ik vertelde haar dat ik kom voor een kennismakingsgesprek in verband met stage. Ze stond op van haar stoel, lachte me stralend toe en gaf me een hand: “Hoi! Welkom, ik ben Petra. Heb je het makkelijk kunnen vinden? Kom mee, hier kan je zitten. Lust je wat te drinken?”
Terwijl ze vrolijk doorkletste kwam er een stuurs uitziende, nog jonge vrouw binnenlopen. Kort zwart haar had ze met lichte ogen, maar door de blik in haar ogen leken ze donker. “Is dat die stagiaire?”, vroeg ze aan Petra, zonder mij zelf aan te kijken of aan te spreken. “Jazeker, Mireille, dit is Eveline. Eveline, dit is Mireille, je stagebegeleidster”.
Het liedje van onzekerheid dat op de achtergrond nog aan het zingen was maar steeds minder volume kreeg, laaide weer in al zijn volheid op. Petra was zo vriendelijk, ik had gehoopt met haar als begeleidster te mogen werken. Maar Mireille, ze keek zo boos. Ik probeerde mezelf voor te houden dat ik niet op de eerste indruk af moest gaan. Misschien had ze gewoon een slechte dag?
Mireille nam me mee naar een spreekkamer om kennis te maken en afspraken te maken voor de stage. Ik pakte mijn stagemap, maar voordat ik er iets over kon zeggen zei ze: ““We hebben helemaal geen zin in een stagiaire, maar ja, het moet nu eenmaal van de huisartsen. Verwacht niet dat we veel tijd aan je kunnen besteden…”
Van de rest van het gesprek kan ik me niets meer herinneren. Volkomen gedesillusioneerd fietste ik naar huis en met lood in mijn schoenen begon ik een week later aan mijn stage…
Dit is hoe mijn blogbundel begint. Je zou denken: dat komt nooit goed. En toch, ik ben doktersassistente geworden en ik schreef een blogbundel vol verhalen! Kopen? Dat kan hier!
Liefs,
Eveline
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 