“Je hoeft niet altijd perfect te zijn, Eveline. Je hoeft niet altijd het onderste uit de kan te halen, er voor de hele wereld te zijn, altijd bereikbaar te zijn, onfeilbaar in je werk te zijn”. De psycholoog die verbonden is aan het revalidatietraject kijkt me aan.
Au! Daar ligt mijn ziel dan even kwetsbaar te zijn.
Want het is waar. Ik weet dat ik (soms onmogelijk) hoge eisen aan mezelf stel. Ik ben daar al eerder mee aan de slag gegaan, maar jongens wat is dat een makkelijke valkuil.
Ik besef heel goed dat het mijn herstel in de weg staat als ik alles maar perfect wil doen.
Ik wil iedere dag ergens een opbouw in mijn herstel zien.
Ik wil iedere dag iets meer in het huishouden kunnen doen.
Ik wil iedere dag zelf met de kinderen het schoolwerk doen en na het starten van de scholen ze zelf naar school brengen en ook weer ophalen.
Ik wil iedere dag alle berichten zowel privé als de berichten aan Eveline beantwoorden.
Ik wil ook vooral weer aan het werk kunnen.
Ik wil voelen dat ik weer veilig aan het werk kan, niet bang hoeven zijn dat ik iets essentieels mis in een gesprek omdat mijn hoofd nou eenmaal nog niet zo werkt als dat ik dat wil.
Ik wil. Ik wil. Ik wil. Want ik ben bang. Bang dat het nooit meer goedkomt. Bang dat ik mensen tekort doe en mensen teleurstel. Mensen om wie ik heel veel geef.
Maar wat ik wil is niet mogelijk. De lat mag lager. Nee, de lat MOET lager.
Natuurlijk is het doel volledig herstel, maar in stapjes. Met stapjes vooruit en soms een stapje terug.
En daar ben ik mee aan de slag gegaan in de afgelopen weken. Niet alleen fysiek herstel, maar ook mentaal herstel en met oké zijn met niet volmaakt zijn.
Het gaat beter. Fysiek sowieso, want de helft van de dagen ben ik dus inmiddels in staat om zelf naar de school van mijn kinderen te gaan en ik ben heel langzaam weer begonnen met werken. Twee halve uurtjes in de week.
Mentaal gaat het ook beter. Er is minder angst en er komt steeds wat meer vertrouwen terug in mijn eigen lichaam en ook in mijn omgeving.
De lat ligt wat lager. En misschien blijft die daar wel liggen, wie weet. Dat er een toekomst is, dat geloof ik inmiddels weer. Hoe die eruit gaat zien, dat wordt een verrassing!
Lieve lezers, bedankt dat jullie blijven lezen en bedankt voor jullie lieve berichten. Berichten die ik dus lang niet altijd beantwoord, het is nog teveel, maar die ik wel allemaal lees en enorm op prijs stel.
Nu ik weer aan het werk ga komen er binnenkort weer verhalen uit de praktijk en wat kijk ik daar naar uit!
Ik lees graag jullie reacties!
Liefs,
Eveline
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 