Update

Een kleine update vanaf hier. Vanuit mijn eigen huis inmiddels!

Vanuit mijn bed kijk ik precies de straat over. Twee meisjes met blonde pijpenkrullen springen een auto uit en huppelen naar hun huis, een paar huizen verderop. Mijn buurvrouw komt met een arm vol tassen en tekeningen erachteraan gerend, ze heeft haar sleutels tussen haar tanden.

Ergens voel ik een pijnscheut. Geen echte pijn, hoewel de pijn in alle spieren continu aanwezig is.

Maar een scheut van pijn vermengd met een beetje angst. En misschien stiekem ook wel jaloezie.

Want ik kan nu niet autorijden. Ik kan niet de auto uitspringen en naar mijn deur huppelen (oké, om heel eerlijk te zijn: huppelen doe ik toch al niet zo vaak), ik kan niet met armen vol achter mijn kinderen aanrennen.

Mijn overwinning vandaag bestond uit m’n eigen boterham smeren.

Er zijn wel momenten dat ik het positief zie, het glas is soms echt wel halfvol. Dan zie ik waar ik vandaan kom en hoe slechter het had kunnen zijn. Dan bedenk ik dat ik deze ervaring ook weer meeneem straks in mijn werk, dat ik nóg beter kan begrijpen hoe de patiënt aan de andere kant van de lijn en zijn familie zich voelt.

Op de momenten dat het glas halfleeg is vraag ik me af of ik überhaupt nog patiënten ga spreken of dat ik zelf gewoon die patiënt blijf.

Maar hé: mijn tweede overwinning voor vandaag: ik heb dit stukje getypt. Ik kom er wel!

PS: Ik ben niet uit op medelijden 🙂 Jullie vragen hoe het met me is en dat vind ik super leuk, vandaar deze update. Ik hoop dat het niet al te lang duurt voor ik weer aan de slag kan en dan neem ik jullie uiteraard weer mee in mijn ervaringen in de huisartsenpraktijk en huisartsenpost. Tot die tijd: mijn ervaringen als patiënt 😉

Liefs, Eveline