Ik ben met mijn middagspreekuur bezig. De hele middag staat volgepland, en ik loop een beetje uit omdat een uitstrijkje niet zo makkelijk ging. De mevrouw in kwestie was heel erg gespannen, dus voordat ik aan het onderzoek kon beginnen waren we al een kwartier verder. Ze is vijftig jaar, maar dit is haar eerste uitstrijkje, ze heeft alle voorgaande jaren de oproep van het bevolkingsonderzoek genegeerd vanuit angst. Ik vraag haar of ze niet liever bij een huisarts een afspraak wil, maar ze haalt haar schouders op en zegt: “Ik denk dat jij net zo veel uitstrijkjes maakt als Lisa (de huisarts), dus dan kom ik net zo lief bij jou”.
Ik heb de baarmoedermond gelukkig snel gevonden en het uitstrijkje is snel gemaakt. Mevrouw slaakt een zucht van verlichting en ondanks dat ik al wat uitloop bespreek ik het onderzoek nog even na met mevrouw. Dat doet haar zichtbaar goed.
Vervolgens staan er een paar injecties op de planning. Meestal ben ik daar niet lang mee bezig, dan kan ik mooi wat tijd inhalen.
Maar dat loopt anders. Een jonge vrouw komt voor een tetanus injectie. Ze is als kind niet gevaccineerd. Een maand terug heeft ze een ongelukje met de scooter gehad. In het ziekenhuis zijn haar wonden behandeld en zijn er 2 injecties gegeven. 1 injectie met antistoffen die direct beschermen tegen tetanus en 1 injectie die als doel heeft zelf afweer tegen tetanus aan te maken. Die tweede moet herhaald worden na 1 maand en 6 maanden daarna. Na volledige vaccinatie ben je 10 jaar beschermd.
De jonge vrouw heeft de injecties in het ziekenhuis als verschrikkelijk ervaren en is bijna in paniek bij de gedachte nu weer een injectie te krijgen. Ze wil het zelf echter wel per se. Ze heeft zich ingelezen en wil echt het hele traject doen.
Oké, hier moet ik even tijd voor nemen.
De tekst gaat verder onder de afbeelding
Ik vraag haar of er iets is wat zou helpen. Ze schudt nee en begint bijna te hyperventileren. Ik ga tegenover haar zitten en doe wat ademhalingsoefeningen. Niets bijzonders, ik heb daar weinig verstand van, maar ik weet wel wat mij helpt als ik gespannen ben.
En warempel, het werkt! Langzaam komt er rust over haar heen. Ze blijft rustig doorademen en ik maak intussen de injectie klaar. Ik vraag haar of ik de injectie mag zetten. Even flitst er weer paniek door haar ogen, maar dan zegt ze toch dat ze er klaar voor is.
Het is maar weinig vloeistof, we zijn dus zo klaar. En dan komen de tranen. Van opluchting. Over 6 maanden komt ze weer bij me, en ook dan komt het gewoon weer goed!
Mijn volgende patiënt is weer een vrouw, haar oudste dochter stond vorige keer dat ze bij me was op punt van bevallen. Ik vraag haar naar haar kleinkind. Ze glimt van trots en haalt foto’s van een lief klein meisje tevoorschijn. Ik bewonder ze en ben blij voor haar. Haar bloeddruk is prachtig en stralend verlaat ze de spreekkamer.
Er volgen nog wat patiënten. Wondcontroles, bloeddrukmetingen, injecties, keelpijn, van alles komt er langs.
Het is 5 voor 5 als ik de computer in de spreekkamer afsluit en naar mijn werkplek bij de balie loop. Ik kijk naar de stapel administratie die ik wilde doen en lach in mezelf. Doelen hebben is leuk, maar de haalbaarheid weet ik niet altijd goed in te schatten.
Toch heb ik een goede dag gehad. Ik heb de patiënten de aandacht kunnen geven die ze nodig hadden! En die berg administratie? Die merkt het toch niet 😉 Volgende werkdag beter!
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
- Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
- Uit de praktijk – uitstrijkjes
- Rouw – blog – doktersassistente Eveline
- Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
- Hij wordt niet wakker… – blog – doktersassistente Eveline
** Deze blog is eerder op Facebook geplaatst op 4 december 2017 **
De afgelopen maanden ben ik hard bezig geweest met de teksten voor de blogbundel. Nu deze er bijna is kunnen jullie binnenkort ook op de website weer nieuwe blogs verwachten. Nog héél even geduld!
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 