“Hallo mevrouw Eveline, ik ben door een hond gebeten in mijn hand. Mag ik er een pleister op?” Voor de balie staat Rowan. Hij heeft tranen in zijn hele donkerbruine ogen. Ik ken hem wel, hij woont heel dichtbij het gezondheidscentrum en loopt wel vaker binnen als er iets gebeurd is in de speeltuin om een pleister te halen. Die van ons zijn mooier dan die ze thuis hebben zegt hij.
Ik vraag aan hem of zijn moeder thuis is. Zijn moeder is werken, maar zijn vader is wel thuis. Ik bel de vader van Rowan op en vraag of hij even naar ons toe wil komen. Ik kan hem nu niet zomaar een pleistertje meegeven, een hondenbeet moet goed beoordeeld worden. Rowan is nog maar 10 jaar, dus het is goed dat 1 van zijn ouders erbij is.
Ik neem Rowan vast mee naar 1 van de spreekkamers om de wond schoon te maken en ondertussen een beetje met hem te kletsen over wat er gebeurd is. Ik vertel hem dat zijn vader er zo aankomt en dat we dan eens zullen gaan kijken wat we aan de bijtwond moeten doen. Papa is er al snel, en de Rowan die zich zo groot probeerde te houden bij mij verandert in een heel verdrietig jongetje. Al snikkend vertelt hij dat hij op de draaimolen zat toen er ineens een grote hond in de speeltuin kwam, zonder baasje. Zijn buurmeisje en vriendinnetje Mira is bang voor honden, dus Rowan probeerde de hond weg te jagen voor haar. Voor hij het wist werd hij in zijn hand gebeten.
De tekst gaat verder onder de afbeelding
We hebben de wond inmiddels een tijdje goed afgespoeld met water en ik kan er nu goed naar kijken. Het is niet zo’n grote wond, maar wel heel diep. De hond heeft flink gebeten. Rowan kan gelukkig alles nog goed bewegen en voelt alles nog goed. Ik maak de wondranden schoon, maar meer kan ik niet doen. Een bijtwond is een vieze wond, in monden zitten heel veel bacteriën. De beet van een mens is nog erger, maar ook met hondenbeten moeten we oppassen. Je mag zulke wonden dus niet dichtmaken omdat het besmet is.
Rowan heeft gelukkig alle vaccinaties via het rijksvaccinatieprogramma gehad, we hoeven nu dus geen tetanus injectie te geven.
Ik denk dat hij wel antibiotica nodig heeft omdat het een beet in zijn hand is. De kans op peesontsteking is dan groot, en dat willen we voor zijn.
Ik overleg met de huisarts van Rowan en die vindt inderdaad dat er een kuurtje voorgeschreven moet worden.
Ik spreek met de vader van Rowan af dat ze over 2 dagen even bij me langskomen om te laten zien hoe het gaat met de wond. Rowan zijn tranen zijn inmiddels opgedroogd. Ik laat hem iets uitzoeken uit onze cadeautjes mand omdat hij zo dapper geweest is, papa gaat ondertussen naar de apotheek en ik laat de leergierige Rowan zien wat voor spullen er allemaal in een spreekkamer staan. Hij kijkt zijn ogen uit.
Twee dagen later komt Rowan met zijn moeder bij me terug. De wond ziet er goed uit, geen teken van ontsteking. Ik leg zijn moeder uit waar ze op moet letten en wanneer ze terug zou moeten komen, maar ik verwacht niet dat het nu nog gaat ontsteken. Rowan neemt heel trouw zijn antibiotica in, en hij belooft me plechtig dat de komende dagen ook te blijven doen.
Als ik zeg dat hij klaar is bij me en naar huis mag gaan pakt hij zijn tas. Met een verlegen blik in zijn ogen geeft hij me een doosje chocolaatjes en een kaartje waarop hij heeft geschreven: “Dankjewel lieve mevrouw Eveline”. Ik smelt! Wat een prachtig ventje! Blijf voorlopig nog maar zo, lieve Rowan!
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
- Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
- Uit de praktijk – uitstrijkjes
- Rouw – blog – doktersassistente Eveline
- Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
- Hij wordt niet wakker… – blog – doktersassistente Eveline
- Uit de praktijk – Griepvaccinatie?
- Uit de praktijk – uitstrijkjes
- Rouw – blog – doktersassistente Eveline
- Gerustgesteld? – blog – doktersassistente Eveline
- Hij wordt niet wakker… – blog – doktersassistente Eveline
** Deze blog is eerder op Facebook geplaatst **
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 