“Ik ga dood van de keelpijn, als je niet zorgt dat ik nu gelijk gezien wordt door de dokter zal je het weten.”
Er staat een grote man voor de balie. Hij schreeuwt verbazingwekkend hard voor iemand die zo’n keelpijn heeft.. Mijn collega Anne kijkt hem aan en zegt: “Meneer R., natuurlijk wil ik een afspraak voor u maken, maar ik wil u wel vragen op een normale manier tegen me te praten”. “
Voor ze kan uitpraten loopt de huisarts van meneer R. langs, hij schiet haar aan en zegt dat Anne weigert hem een afspraak te geven, terwijl hij toch echt al sinds het wakker worden keelpijn heeft. De huisarts vraagt of hij zijn mond nog goed kan openen, wat hij nog goed blijkt te kunnen. Ze zegt hem terug te gaan naar Anne, haar vragen te beantwoorden en samen met haar te bekijken wat de beste mogelijkheid is voor hem.
Meneer R. loopt boos weg met de woorden: “die meisjes zijn zo nieuwsgierig als de pest, willen alles van je weten en zeggen dan toch altijd dat je maar een paracetamolletje moet nemen”.
Zomaar een voorbeeld van een situatie die in heel veel huisartsenpraktijken voor zou kunnen komen…
Ik zal me even voorstellen:
Ik ben Eveline, net 30 jaar oud en 10 jaar doktersassistente in een klein gezondheidscentrum ergens in Nederland.
In die 10 jaar heb ik heel veel patiënten leren kennen, en zij mij, en ik heb met heel veel van hen een goede band opgebouwd. Situaties als hierboven beschreven komen helaas ook het centrum waar ik werk voor. Soms blijft het daarbij, soms is het erger, en in heel enkele gevallen wordt er zelfs met de dood gedreigd.
Ik doe mijn werk bijna altijd met heel veel liefde en plezier.
Ik probeer altijd de juiste manier te vinden om de patiënt tegemoet te komen in wat hij vraagt, aan te sluiten bij de medische urgentie en dit in te passen in de agenda van onze huisartsen, praktijkondersteuners of onze eigen assistente agenda.
De enige manier om dit goed te kunnen doen is door vragen te stellen. Vragen om erachter te komen wat er aan de hand is met iemand en hoe snel dat gezien moet worden. f
Niet zelden blijkt iets urgenter te zijn dan de patiënt zelf denkt
Maar ook het omgekeerde komt vaak (vaker) voor, dat een afspraak bijvoorbeeld niet nodig is, dat het telefonisch kan, dat een advies afdoende is of dat de praktijkondersteuner of assistente dit kan zien. Dit scheelt wachttijd.
De vragen die gesteld worden zijn géén nieuwsgierige vragen, het zijn ook geen vragen zodat we later eens lekker kunnen kletsen over “wat we nu weer gehoord hebben”, het zijn ook geen vragen om het consult van de huisarts over te nemen. Het zijn vragen om het spreekuur bij de huisarts voor te bereiden, de meest urgente dingen eerst te laten zien aan de huisarts, en ook zeker de belasting voor de patiënt zo min mogelijk te houden.
De afgelopen dagen is er veel in het nieuws geweest over de werkdruk bij huisartsen. Ik las heel nare reacties over de “vreselijke assistentes”, “bitches”, “domme dozen”, “hoeren” enz. Dit is niet voor het eerst dat ik dit lees. En het is ook niet de enige beroepsgroep waarover zulke dingen gezegd worden, maar toevallig wel míjn beroep.
Ik schrijf al jaren korte verhalen, maar nog nooit eerder over mijn werk.
En vandaag besloot ik dat ik nu eens wél over mijn werk ga schrijven.
Niet om het mooier te maken dan het is, maar wel om eens “achter de schermen” mee te laten kijken. Om te laten lezen welke (medische) kennis een doktersassistente heeft, hoe wij verplicht zijn onze kennis op peil te houden en hoe we dat doen. Om te laten zien dat wij mensen zijn, geen robots.
Worden er fouten gemaakt door doktersassistentes? Absoluut. Helaas wel.
Moet dat niet zoveel mogelijk terug gedrongen worden? Zeker!
Ik wil de komende tijd zomaar wat belevenissen uit de praktijk delen. Misschien wat uitleg geven.
Gewoon, een reisje maken door mijn beroep. Gaan jullie mee?
Ik zou het heel leuk vinden als je dit leest, besluit mij te gaan volgen en vrienden vraagt dit ook te lezen.
Ik lees graag je reactie op deze blog!
Groet en liefs, Eveline
Blogs door doktersassistente Eveline & gastbloggers 